Leśne wędrówki pachnące miętą

Jeszcze podczas wakacji, wykorzystując kolejny słoneczny weekend, poszliśmy na nasz ulubiony spacer - czyli do pobliskiego lasu. Jak już niektórzy z Was może wiedzą, osiedle, gdzie mieszkamy sąsiaduje z lasem ogromnych rozmiarów, ciągnącym się przez całe Trójmiasto aż po Półwysep Helski.
Nasze spacery zazwyczaj połączone są ze zbieraniem jagód, jeżyn i grzybów - rekreacyjnie raczej, nie na kilogramy:). Często też robimy sobie przerwę w marszu i siadamy na kocyku, a nasze dziecko bawi się w leśnej rzeczce. Tu mała dygresja - mamy niezły ubaw idąc do lasu i patrząc na reakcje ludzi nas mijających - żar leje się z nieba i susza jak nie wiem co, a Krzyś maszeruje w kaloszach:))) Aby mógł bez przeszkód wchodzić do rzeczki - lecz to wiemy tylko my, a mijający nas ludzie, w sandałach i klapkach dziwnie na nas patrzą:)
Napawając się leśną ciszą i wdychając świerkowo - sosnowe zapachy, zauważyłam, że wszędzie wokół rośnie mięta. Jest to mięta polna Mentha arvensis, zaliczana do roślin leczniczych stosowanych w zaburzeniach trawienia. Lubi wilgotne tereny i dlatego zadomowiła się nad rzeczką. Ma niezwykle intensywny miętowy zapach, czego brakuje mojej mięcie balkonowej.
Jako, że zawsze idziemy do lasu zaopatrzeni w woreczki na wypadek, gdybyśmy coś ciekawego znaleźli, nie namyślałam się długo i zaczęłam zrywać. Mięta rozrosła się tak bardzo, że mogłam pozwolić sobie na zrywanie dwóch najmłodszych par liści z każdego pędu, prawie tak, jak to czynią zawodowi zbieracze liści herbacianych:) Możecie sobie wyobrazić zapach moich rąk po skończonych zbiorach. Dosłownie aż dech zapierało przy głębszym wciągnięciu powietrza!



Po przyjściu do domu nazbierane liście wysuszyłam i włożyłam do szklanego słoiczka. Będzie jak znalazł jako dodatek do herbaty:)



Jako, że dzisiaj jest wpis ogrodniczy, to pochwalę się Wam pomidorami San Marzano, które wreszcie zaczynają dojrzewać na moim balkonie (wrzesień!!!). Pomysł na tą odmianę zrodził się w mojej głowie już w zeszłym sezonie, chciałam zrobić eksperyment i byłam przygotowana na fiasko, ponieważ jest to odmiana gruntowa, wielkoowocowa i potrzebująca wiele godzin nasłonecznienia, którego nawet na moim balkonie od południowej strony jest za mało. Przekonałam się, że faktycznie pomidory te nienajlepiej czują się na balkonie - mam 8 zielonych owoców i boję się, że zgniją przed dojrzeniem, bo zaczynają się chłody. Poza tym musiałam obciąć krzew w połowie wysokości, bo był za wielki jak na balkon. W przyszłym roku kupię mniejsze pomidorki:)